PRUÈRBI

di Livio Rossetti




Ciau Giuàn…cume ti stè?
Eh, Lüis….ma sì,…signur..
Fusa mia par l’altrite,
sembri sòp…e che dulur.

Eh, …l’età sicür la cünta,
e i strapasi’d giuentü!
..Ma’n che’l temp fa la so part,
mì g’ho’n màl che sembran dü.

Ti sé vist la primavera?
Forse st’ann l’uma saltà.
Pö da culp ti senti calt…
Ti’t-nacorgi ch’l’è già està.




Eh già…si…l’è propi vera,
son pü bon gni cà’ d’rasòn,
da quant che, m’ho rendü cünt,
che gh’né pü d’mesistagiòn.

E via avanti da stu pass,
a cüntassla tüt d’un fià.
A sentì stu rendicünt
Fiòca a metar tüt’està.

Cusì dagh la culpa’i bumbi,
ch’in cambià tüti’stagiòn.
E mi’ntant son chì chi sofri,
calt,…visògi…e anche düròn.

Vegna frét…g’ho la colite,
pö l’è calt…un dundulòn.
Quant’al piova ghè l’artrite,
tüt febràr sembri’n tulòn.



Vurarisan cambià i ròbi,
m’è cüntà vün e vün dü.
Ma’l temp al fa mè gà voia,
propi…propi… cume’l cü.