La paniscia

di Livio Rossetti




Ti ciapa na ramina bèla grossa
e trija denta tüt cume ’n gran cögh
cun verzi, sèlar, pö fasö e caroti,
ricòrdat madumà da viscà ’l fögh.

Quand che ’l to minestrón l’è quasi prunt,
ti tiri fora un bèl cudrö ’d burlot.
Ti ja tegni lì da part ch’i sèrvan dopu,
e schiscia cul ch’a rèsta s’l’è ben cot.

Intant che ’nt la padèla da misüra,
la cosa la scigula cunt al lard,
ti peli un bèl salam da cüj dla duja,
sensa mangial t’la lassi lì da part.




Adèss al ris as büta int la padèla,
e as trusa fin ch’al vegna trasparent.
pö dopu sfüma tüt cunt al barbera
ma béval mia se no na rèsta gnent.

L’ è ura da bütagh al bröd da prima,
e ‘nsèma ti ga sbati anca al salam.
i suma dì ca ti la mèti denta,
sensa fà cula facia ’d mort da fam.

Uramai ch’l’è quasi prunt mèta i fasö,
e ‘ntant ch’al süga grata anca al furmagg
distopa na butiglia da cul bón,
parchè cun cul ris-chì agh và mia ’l lacc.


Passà ’n quai vint minüt al ris l’è prunt,
cun la mantecatüra urmai ben cot.
ma se ti ’t piasa indrera, un pò anca al dent,
stà ’tent che da minüt na bàstan disdot.

I mèti na variàbil ch’i cugnussi,
l’è cula dla mè nona, la Cichina,
sarà parchè ’d salam agh n’era mia
ma le agh meteva ’n toch da fidighina.

Ma dèss mangiuma, sǜ, basta parlà,
e s’i vurì bev l’aqua dal pumpin,
mi i fò cume ’l faseva al nonu Pédar,
la fò sensa vargogna e i bevi ’l vin.